അക്കല് ദാമ ഞാന് മുക്തി തേടുന്നിത
അധരം വരണ്ടു തരിശായി ഞാനിതാ
പാപ ശാന്തിക്കായ് തപസ് ചെയ്തീടുന്നു
നൂറും അറുപതും മേനി വിളഞ്ഞോരാ
ഫലമാര്ന്ന മണ്ണിലേയ്ക്ക് എന്തിന് നീയാ
ഗുരുവിന്റെ ജീവന്റെ തുട്ടുകളിട്ടു
ഇല്ലാ മുളയ്ക്കില്ല ജീവന് ഒന്നെന്നില്
ഇല്ല വിത്യ്ക്കില്ല ആരുമൊരു വിത്തും
അറിയാതെ എങ്കിലും ഗുരുവിന്റെ ജീവനാല്
കന്മഷം ആയോരെന് മണ്ണും മനസും
മരവിച്ചു കേഴുന്നു .
ഗുരുവേ അറിഞ്ഞു ഞാന് ചെയ്തില്ല പാതകം
തരിശായ മാറിലെ പാപ കറനീക്കാന്
വസന്തമായ് നീ എന്നില് നിറവതും നോക്കി
കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാന് ഏകനായ് ഇവിടെ .
